Slapen tussen de neusapen, slangen en zwijnen

Woensdag ben ik in 2 uur van Penang naar Kuching gevlogen. Op het moment dat we gingen boarden kreeg ik jammer genoeg een beetje ruzie met het grondpersoneel van de luchtvaartmaatschappij. De vlucht zat vol Maleisiers en samen met 2 Fransen was ik de enige buitenlander. Ze kwamen vlak voordat ik in het vliegtuig wilde stappen naar me toe om te vragen wat ik in Kuching ging doen en hoe lang ik daar ging blijven. Daarop antwoordde ik vriendelijk dat ik geen flauw idee had en altijd een beetje dag voor dag leef maar dat vonden ze heel erg vreemd. Ik moest per direct een vlucht boeken vanuit Kuching terug naar Kuala Lumpur en anders mocht ik niet mee op de vlucht. In discussie gaan leek me geen goed plan dus ik heb binnen 5 minuten een vlucht geboekt naar Kuala Lumpur op 12 november waarop ze me het vliegtuig in lieten gaan. Zowel de taxichauffeur als de eigenaar van het hostel waar ik nu ben hadden dit nog nooit gehoord, heel vreemd.

National Park Kota Bharu

Bij aankomst in het hostel ging de supervriendelijke eigenaresse hiervan met me op het terras zitten buiten en nadat we een tijdje zaten te praten vertelde ze wat er allemaal te doen was in de omgeving. Erg handig want ik had nog niet echt iets uitgezocht over deze plaats. Ze vertelde dat een overnachting in het National Park Kota Bharu 1 van de leukste dingen is in de buurt. Dus een half uur daarna boekte ik meteen een overnachting voor dit weekend en ging ik uitzoeken hoe ik erheen kon komen. Eerst een stuk met de taxi en dan met de boot. Uiteindelijk kwam ik in het hostel een meisje uit Duitsland tegen die er niet wilde slapen maar wel mee wilde voor een dagtour en onderweg ernaartoe nog 2 dames uit Oostenrijk waarmee we erheen zijn gegaan.

De boottocht erheen was al een leuke ervaring, gezien we met een nogal klein gammel bootje de zee op gingen en ondanks de lage golven vlogen we af en toe boven de zee waarna we met een harde klap weer op het water belanden zoals in de video hierboven.

Op pad met 3 dames

Een park verkennen met 3 vrouwen kan heel gezellig zijn maar ook heel vermoeiend. Na 15 minuten begon het geklaag over hoe zwaar het was. Ik bedacht me dat dit een lange dag ging worden zo. Na 30 minuten vonden ze het echter zo zwaar dat ze terug wilden naar de ingang, terwijl we een route van 3,5 uur zouden gaan doen.

Eenmaal terug bij de ingang hebben ze 3 kwartier uitgerust voordat we voorzichtig konden kijken voor een kortere route. Gelukkig kwam ik tijdens het ‘uitrusten’ een Duitse gast van 34 jaar (Niki) tegen die in zijn eentje was. Ik vroeg of hij zin had om samen het park in te gaan waarop hij meteen enthousiast reageerde.

We hebben met de dames nog een makkelijke route gedaan van een klein uurtje en daarna snel afscheid genomen om met zijn 2en de hele middag het regenwoud in te gaan en de mooiste plekken te bekijken waar verder geen mens te bekennen was. Hij bleef ook overnachten in het park dus dat was helemaal top, we zijn het hele weekend overal samen heen gegaan en dat was erg gezellig. Niet klagen, gewoon lachen en veel kilometers maken om iets te kunnen zien.

Het resultaat mag er zijn, we hebben onder andere de met uitsterven bedreigde neusaap gespot, een giftige slang, soort hagedis, wilde zwijnen, en de kleine apen die je overal in Maleisië tegenkomt maar daardoor zeker niet minder bijzonder zijn. Van tevoren had ik wel verwacht dat je heel veel dieren gemakkelijk zou tegenkomen maar je moet dus echt goed zoeken en geluk hebben wil je iets tegenkomen. De zwijnen kwamen we ’s ochtends tegen rondom de lodge.

De afbeeldingen laadden heel langzaam dus ik heb alles in het filmpje hieronder gezet met vanaf 02:45 de foto’s van de dieren die we gezien hebben.

Krokodillen spotten in de nacht

Nee, we hebben ze helaas niet gezien. Dat is achteraf misschien maar beter ook. De gids die ’s avonds een tour in het donker zou geven was ziek en toen besloten we maar met zijn 2en te proberen om krokodillen te gaan spotten. Gewapend met een zaklamp liepen we richting de oever waar het water naar ons idee nog laag genoeg stond voor de krokodillen om niet onverwacht op de vlonder te komen. Na een uur vol adrenaline rondgelopen te hebben in het donker kwamen we op een punt waar het water bijna net zo hoog als de vlonder stond en dat was ons te gevaarlijk dus toen zijn we teruggekeerd. Het regenwoud zijn we verder niet in gegaan in het donker, zo gek waren we ook weer niet.

Hardlopen in het regenwoud

Toen we net klaar waren met het ontbijt stormden de ‘gangster monkeys’ zoals ze ze noemen het terras op. Ze renden naar een tafel waar mensen zaten te eten en namen alles van hun bord wat ze konden pakken om het vervolgens een paar meter verder op te eten. Een bijzondere vertoning wel.

Na het ontbijt zijn we weer voor een hike van 3.5 uur het regenwoud in gegaan. We waren midden op de route toen de man die ons per boot weer terug zou brengen naar de haven belde dat we binnen 30 minuten bij de boot moesten zijn. Het werd te snel eb en anders ging het vanmiddag niet meer lukken. Niki had vanavond een vlucht die hij moest halen dus er was weinig anders mogelijk dan heel hard te gaan rennen, wat met 30 graden en deze luchtvochtigheid een leuke uitdaging was. Binnen 35 minuten (in plaats van 1u40 op normaal tempo) stonden we bij de boot. Die moesten we overigens al duwend helpen gezien het water zo snel wegtrok dat de boot vast zat.

Semenggoh Wildlife Centre

Gezien de vlucht van Niki pas om 17:45 ging en hij alles uit zijn korte trip naar Kuching wilde halen besloten we om een uur met de taxi te rijden naar het Semenggoh Wildlife Centre. Daar leven Orang Oetans in het wild en tussen 14:00 en 16:00 is het voedertijd. Bij de ingang stond al een bord dat de kans klein was dat we een Orang Oetan zouden spotten omdat het fruitseizoen van start is gegaan en de apen hun voedsel uit de natuur kunnen halen. Je kunt niet vrij rondlopen want het natuurgebied is volledig van de dieren, op de voederplaatsen na. Dus je wordt naar een soort overdekt terras geleid waar je moet afwachten of er een aap voorbij komt.

We waren om 14:00 binnen en in de verte hoorde je de rangers roepen naar de apen dat het voedertijd was (ja, dat werkt blijkbaar) maar er kwam niets tevoorschijn. Volgens mij had om 15:30 70% van alle mensen het opgegeven en was vertrokken, terwijl je tot 16:00 mocht wachten. Om 15:40 ging de walkie talkie van de ranger die bij ons stond en mochten we met de mensen die overgebleven waren via een pad naar een andere locatie lopen. Het duurde nog even maar uiteindelijk kwam er 1 Orang Oetan tevoorschijn, wat al heel gaaf was. De afgelopen 2 dagen hadden ze er namelijk geen 1 gezien op de voederplaatsen.

Het feit dat je zo lang moet wachten en de meeste mensen al opgegeven hadden maakten het extra bijzonder om zo’n gigantische mensaap in het ‘wild’ te kunnen spotten. Om 16:15 moesten we het park verlaten en zijn we snel naar de luchthaven gegaan met de chauffeur die heel de dag bij ons is gebleven en ik ben nu weer in het centrum van Kuching. Het was een weekend met een slappe start dat uiteindelijk een onvergetelijke ervaring werd.

Vrijdag weer de jungle in

Aanstaande vrijdag vlieg ik met een klein vliegtuigje voor een lang weekend naar Mulu, dat ligt ergens midden in de jungle en er is bijna geen internet. Zo ver ik gehoord heb is er een heel klein vliegveldje met 1 straat en is het voor de rest alleen maar natuur. Dus jullie horen wel weer wat van me als ik terug ben!