Kratie: Leven tussen en met de locals

Hoe verder we in het binnenland komen hoe armoediger de wijken en wegen eruit zien. Op sommige stukken hebben we geluk en is er asfalt gelegd, op veel stukken zijn het wegen van rode klei waar diepe kuilen vol regenwater in liggen. Dat we na een paar uur een lekke band reden leek voor de chauffeur dan ook een dagelijkse routine, binnen een paar minuten had hij hem verwisseld en konden we weer door rijden.

Homestay op de markt

Eenmaal aangekomen in Kratie bleek de homestay die we geboekt hadden midden op een markt te zitten tussen allemaal kleine ‘huisjes’ waar de daken van golfplaten gemaakt zijn. De homestay zelf was eigenlijk het enige echte huis, dat op hoge palen gebouwd staat. We sliepen echt bij de mensen thuis, de eigenaar sliep met zijn vrouw en kinderen op de grond in de woonkamer en wij kregen een slaapkamer. Ze hebben een paar kamertjes en op die manier kunnen ze de Engelse les voor hun kinderen betalen zodat die in ieder geval een goede toekomst tegemoet gaan. Ze waren ontzettend gastvrij en we hebben ‘s ochtends en ‘s avonds in hun restaurantje op de markt gegeten.

Irrawaddy Dolfijnen

We zijn speciaal naar Kratie gereisd om de Irrawaddy Dolfijnen te kunnen zien en hebben de middag dat we aankwamen meteen nog een tour over de mekong rivier geboekt, waar ze in rondzwemmen.

Jammer genoeg hadden we pech en hebben we 80 minuten geen dolfijnen gezien, de laatste 10 minuten kwamen er dan toch nog een paar dolfijnen tevoorschijn die ver van de boot zaten en snel weer onder water verdwenen. Dat viel dus tegen en werd nog een beetje zuurder toen we in het guesthouse met andere mensen aan de praat raakten die er wel tientallen tegelijk hadden gezien op verschillende plekken in de rivier. Ach, de natuur kun je niet dwingen en we hebben lekker rondgevaren.

Local tour met Soksambath

Samen met Soksambath, de eigenaar van het guesthouse hebben we de volgende dag van 09:00 tot 18:00 met zijn tuktuk rondgereden en heeft hij ons allerlei bijzondere plekken laten zien waar we zonder hem nooit gekomen zouden zijn.

Steenfabriek

We begonnen de dag in een fabriek waar ze stenen maken en hebben zelf ook een kwartiertje aan de lopende band gestaan. Er werken kinderen vanaf 6 jaar oud maar het werd wel meteen duidelijk uitgelegd dat we daar geen foto’s van mochten maken omdat er al organisaties achter ze aan zitten die daar een einde aan willen maken.

Het was leuk om niet alleen te staan kijken hoe iedereen aan het werk was maar zelf ook even mee te helpen, wat een K-werk zeg. De band loopt en heel de dag sta je stenen die nog in de oven moeten dus zacht zijn van de band af te tillen en op een kar te plaatsen. De kar moet je dan snel verrijden naar een andere plek waar je ze weer moet lossen en dan ga je weer terug naar de band. Dat doen ze dus van 07:00 ‘s ochtends tot 17:00 ‘s avonds, 6 dagen per week en zonder vakantie.

Rijstwijn maken langs de weg

Ergens langs de kant van de weg achter een paar bosjes stonden een paar potten en pannen waar verder niemand bij stond. Blijkbaar werd er goedkope rijstwijn gemaakt die de maker dan weer met een beetje winst kan verkopen aan mensen in de buurt. Voor €0,25 kun je er lekker dronken van worden volgens onze gids dus dat is voor de meeste mensen hier ook goed te betalen.

Rijstnoodles maken

Ook zijn we langs een huisje gereden waar het gezin heel de dag achter een machine zit en noodles maakt van rijst. De vader stuurt de machine aan, de moeder en dochter verdelen de noodles netjes in zakjes zodat ze het weer kunnen verkopen.

Cambodjaanse poffertjes

Voor de lunch zijn we gestopt bij een gezin dat een soort Cambodjaanse poffertjes maakt. Ze gebruiken er dezelfde pan voor als wij Nederland maar vullen de binnenkant met een mengsel van kokos en rijst, super lekker. Ze hebben geen restaurant maar verkopen de poffertjes in de buurt aan iedereen. De moeder lag lekker in haar hangmat, de oudste dochter van een jaar of 14 stond te bakken en de jongere meisjes waren de poffertjes rustig in zakjes aan het verdelen.

Cambodja wekt op de foto’s misschien wel een extreem armzalige indruk en alhoewel dat ook zo is, hebben de mensen het niet per se slecht. Of ze nu noodles, poffertjes of stenen verkopen, de meesten doen het al hun hele leven en geven het weer door aan de volgende generatie. Hoewel het allemaal ongelofelijk eentonig werk is is het voor hun wel een makkelijk verdienmodel om ‘s avonds zelf weer te kunnen eten, bovendien zijn de mensen allemaal super enthousiast en trots om ons te laten zien wat ze doen. Spaargeld hebben ze niet maar in die kleine huisjes hebben ze ook geen dure hypotheken. Het enige wat ze moeten doen is zorgen dat ze ‘s avonds met het hele gezin weer te eten hebben en zelfs als dat een dag niet lukt is er altijd wel een buurman die wat over heeft en het weggeeft.

Gezondheidszorg is dan wel weer een treuriger verhaal in Cambodja, je moet hier niet ziek worden. Soms sprongen kinderen op de Tuktuk en de gids vertelde dat het levensgevaarlijk is want als ze slecht terechtkomen moeten ze naar het ziekenhuis in Phnom Penh, 6 uur verderop dus. Zijn zus is op 35-jarige leeftijd overleden omdat ze de verkeerde medicijnen had gekregen van de dokter. Ook dit is weer een gevolg van het feit dat alle dokters zijn uitgemoord in de jaren ‘70 en de kennis zich beetje bij beetje weer terug opbouwt.

Basisschool

Voor ons 1 van de hoogtepunten was toch wel het bezoek aan een basisschool in de buurt van het dorp. We kwamen precies aan tijdens de pauze waardoor het hele plein vol met nieuwsgierige kinderen stond die op ons afgestormd kwamen. Ze sprongen op onze rug, wilden high fives en we hebben een soort touwtrekken zonder touw gespeeld met ze. Ofwel de armen van Charlotte en mij waren het touw en iedereen stond achter ons aan onze lijven te trekken.

De meeste kinderen op het plein hadden een witte blouse aan, een deel was in smerige sportkleding gekleed. Toen de bel ging werd duidelijk waarom, de kindjes zonder uniform komen uit gezinnen waar geen geld is voor school dus komen ze tussen de middag alleen even spelen op het plein en fietsen daarna weer samen verder. Het wil niet zeggen dat ze nooit naar school gaan want in sommige gevallen kun je de lessen ook per uur betalen, zodat als er een beetje geld is je kind weer even naar school kan.

Bamboo leaf sticky rice maken

In de middag hebben we 3 dames van 65+ geholpen met hun dagelijkse werk. Zij maken een rijstmengsel met banaan, pinda en suiker wat ze dan verpakken in bamboebladeren en koken. We hebben anderhalf uur meegeholpen en de gids vertelde dat de oudste dame al boven de 90 jaar was en amper nog kan lopen, toch helpt ze iedere dag mee om de gemiddelde 700 pakketjes te maken. Meestal gaan de kinderen hier voor de ouders zorgen als ze ouder worden maar hun zoon/kleinzoon is het criminele pad op gegaan in Phnom Penh en zit vast in de gevangenis vertelde de gids. Dan heb je dus geen andere keuze dan zelf door te blijven werken. Ze slapen 2x per dag 3 uur, meer gaat niet.

80km rijden met de tuktuk

In totaal hebben we zo’n 80 kilometer gereden met de tuktuk en zijn we vooral in kleine dorpjes geweest ver weg van de grotere steden. We hebben op veel plekken binnen kunnen kijken en mensen begonnen spontaan te stralen als ze ons zagen zitten in de tuktuk.

Het is niet te tellen hoe veel high fives we hebben gegeven en hoe vaak we gezwaaid hebben naar mensen van jong tot oud. We vroegen aan de gids waarom mensen zò blij waren dat ze ons zagen en hij vertelde dat ze gewoon heel erg houden van Europeanen, zeker als ze dan ook nog enthousiast zijn en vrolijk rondkijken. Ik blijf het toch maar gek vinden dat veel mensen in Azië zo lyrisch worden als ze ons zien.

Terug naar het zuiden

Ondanks dat de Irrawaddy dolfijnen het verre van waard waren om hier naartoe te reizen hebben we geen seconde spijt dat we er geweest zijn. Zo dicht bij de lokale bevolking als in Kratie zijn we tijdens onze reis nog nergens geweest. Het slapen in het guesthouse op de markt was ook fantastisch en we leerden nog 2 gezellige mannen uit Belgie en Duitsland kennen waar we een avondje mee naar de stad zijn geweest.

We zitten weer helemaal vol met indrukken en zijn gisterenavond aangekomen in Keb, een klein kustplaatsje in het zuiden van Cambodja. Daar blijven we een paar dagen en gaan we vooral relaxen, voordat we weer doorgaan met het ontdekken van dit prachtige land.