Kuching City en de Longhouses

De afgelopen 2,5 week heb ik op mijn lange weekend in Mulu na doorgebracht in Kuching. Een gezellige stad waar een rivier doorheen loopt en ‘s avonds alles sfeervol verlicht is. Langs het water zitten veel streetfoodkraampjes waar ik vaak gegeten heb met live muziek op de achtergrond. De mensen lijken hier niet heel erg gewend aan toeristen en het gebeurd dan ook regelmatig dat Maleisiërs me op straat spontaan welkom heten in Kuching of even willen weten wat ik van hun stad vind. In de stad waren verschillende tempels, moskeeën en kerken te vinden wat ik ook wel bijzonder vind. Alle geloven lopen door elkaar heen en het lijkt erop dat ze daar geen van allen moeite mee hebben.

2 weken in een hostel

Bijna alle nachten heb ik hier in hetzelfde hostel geslapen, waar de wereld elke dag aan me voorbij gekomen is. Er waren veel mensen uit West-Europa en ook regelmatig mensen uit Maleisië zelf. Iedereen met zijn eigen ‘gekke’ gewoontes, cultuur en geloof. Een keer struikelde ik bijna over een jongen die midden in het gangpad richting Mekka lag te bidden, een andere dag trof ik een meisje uit Ierland huilend aan op haar bed omdat ze de dag ervoor was beroofd en geen enkele bankpas meer overhad.

Meestal ging ik ’s middags koffie drinken op het balkon en dan kwam er bijna altijd weer een nieuw iemand aan waarmee je zomaar tot laat in de avond in gesprek bent over van alles en nog wat. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en kijk op het leven wat superleuk is om te horen.

Zoals natuurlijk overal kom je ook hier mensen tegen die je liever kwijt bent dan rijk. Zo ging ik deze week samen met een vrouw van 40 uit Engeland naar de longhouses die op anderhalf uur rijden tegen de grens van Indonesië liggen. Ze had zogezegd haar baan opgezegd en binnen 12 uur een vliegticket geboekt om 3 maanden te gaan reizen. Later versprak ze zich en bleek dat ze haar baan al veel eerder had opgezegd maar het reizen naar de andere kant van de wereld had ze echt spontaan bedacht! Natuurlijk…

Op 2 maanden tijd had ze al meer dan 10 landen bezocht en ze deed heel de dag niets anders dan alles wat ze zag hardop vergelijken met wat ze in al die landen had gezien, echt een gesprek kon ik er niet mee voeren. Ze bleef dus gemiddeld 6 dagen in een land waarvan je dag 1 en 6 kwijt bent aan de luchthaven. Tussendoor moet je dan ook nog die tickets boeken en alle inreisvoorwaarden en visa doornemen. Iedereen reist op zijn eigen manier natuurlijk en op zich is het wel een manier om heel veel verschillende landen te zien in een korte tijd, maar ik kreeg het idee dat ze alleen maar op reis was om indruk te maken op anderen en ze eigenlijk doodongelukkig was. Na de tour van een halve dag was ik zo kapot dat ik om 20:00 in slaap ben gevallen en zij gelukkig weer in een vliegtuig stapte richting een ander land 😂. 

Met een dronken chauffeur naar de Iban Longhouses

Samen met de vrouw waar ik net over schreef hadden we een privé gids / chauffeur geboekt om naar de Longhouses te gaan. De chauffeur was een vrolijke man in een auto waarvan de snelheidsmeter kapot was en hij slingerde vaak een beetje over de weg heen. Toen we bij de longhouses aankwamen kregen we rijstwijn aangeboden waarvoor ik vriendelijk bedankte maar onze chauffeur pakte meteen de hele fles om zichzelf te voorzien van 3 flinke borrels om half 11 ‘s ochtends. Wellicht had hij dat bij zijn ontbijt ook al gedaan en was hij daarom zo extreem vrolijk en scheef rijdend, maar we zijn er gekomen.  

De Iban Longhouses zijn huizen die op hoge palen gebouwd zijn en waar vroeger de ‘koppensnellers’ woonden. De gids vertelde dat de mannen vroeger indruk maakten op hun vrouwen door de vijanden op te zoeken, te onthoofden en hun hoofd als trofee mee naar huis te nemen. De vrouwen vonden dat geweldig (?) en vaak was het een goede reden om met zo’n man te trouwen. Als blijk van waardering kreeg de koppensneller voor iedere onthoofding, een tattoo op zijn hand. Ook gebeurde het dat ze voor het onthoofden de naam van de vijand vroegen en ze die opdroegen aan hun pasgeboren kind. Door het gebrek aan begrip voor elkaars taal hebben sommige kinderen blijkbaar namen gekregen als ‘mama red me’ of ‘help ik wil niet dood’.

Dat het geen verzonnen verhaal is bleek wel toen we een verzameling hoofden aantroffen die ze in een kooi hadden verzameld. Een bijzondere manier van indruk maken wel.

Het onthoofden van vijanden is verleden tijd maar de longhouses zijn nog steeds bewoond. Zo troffen we toen we een half uur door het ‘dorpje’ liepen en verder weg waren van de andere bezoekers een huis aan waar de deur openstond. Een beetje nieuwsgierig keek ik naar binnen en daar zat een hele familie op de grond met elkaar de lunch te bereiden en eten. Ze begonnen zenuwachtig te lachen toen ze me in de deuropening zagen staan maar toen ik zei dat het eten er lekker uit zag begonnen ze tegen me te praten. Na een paar minuten vroeg ik of een foto mocht maken en dat vonden ze goed.

Toen ik wegliep besefte ik me dat het best bijzonder is dat ze zo vriendelijk reageerden. Als in Nederland ineens een buitenlander aan je achterdeur staat die kijkt hoe je aan het koken bent en dan nog een foto wil nemen, zouden de meeste mensen toch iets anders doen denk ik 😂. 

Etentje bij een Islamitisch restaurant

Woensdagavond ben ik met een groepje van in totaal 5 mensen in een taxibootje gestapt die ons naar de overkant van de rivier in Kuching bracht. Iemand had een aanbeveling gekregen dat daar een lekker restaurant zat, dus dat gingen we proberen. We hadden een Maleisiër uit Kuala Lumpur in ons gezelschap dus die kon goed vertellen wat we het beste konden bestellen.

Als bijgerecht had ik Linut met besteld. Dat was een soort lijmachtige substantie die je daarna in een vissaus moest dippen. Ik heb in Maleisië nog niet zoiets smerigs gegeten geloof ik. Die jongen uit Maleisië had er zelfs nog een extra bakje van besteld om mee terug te nemen naar het hostel, dat is een van hun favoriete snacks als ze ‘s avonds een filmpje kijken op de bank vertelde hij. Liever hij dan ik. 

Als hoofdgerecht had ik blijkbaar een soep met scampi besteld, dat leek net pure citroensap waar 3 ongepelde scampi’s in zaten. Ook niet echt super dus. Ik zat naast een vegetariër die kippensoep had besteld (vraag me niet hoe) dus daar begon ik de kip van op te eten, maar die was nog rauw van binnen. Ach, het was gezellig en het restaurant was qua sfeer wel heel leuk. Toen ik naar beneden liep om alvast de rekening te betalen moest ik weer even op de foto met de serveersters en de kok natuurlijk. Ik zeg altijd maar meteen dat ze dan ook een foto met mijn telefoon moeten maken dan heb ik er zelf ook nog een grappige herinnering aan. Daarna kwam de rest van de groep naar beneden en stonden de serveersters er op dat we even met hun lokale band mee zou spelen in gepaste kledij, het leek wel carnaval.

Verder heb ik in Kuching eigenlijk iedere avond wel heerlijk gegeten. Als ik alleen was ging ik meestal voor wat streetfood aan het water en samen met andere mensen ging ik dan weer vaker naar lokale restaurantjes. De avond na het Islamitische restaurant ben ik met 2 mensen van dezelfde groep bij een Chinees restaurant gaan eten. Daar hebben we dumplings en gestoofd lamsvlees gegeten wat erg lekker was.